Met een wijntje in de schommelbank

Hoe was onze tuin? Ooit was de tuin mooi, maar na jaren zandbak, speeltoestel, skeltercircuit en veel voetbal was het alleen nog maar speelruimte. Dat verwoestende effect heeft 10 jaar opgroeiende kinderen en beperkt onderhoud. Het gras was vooral zand, het terras verzakt en de borders verwilderd. Kortom, tijd voor groot onderhoud. Eisen: terras op ‘normale’ grootte, een echt trapveldje, mooier uitzicht vanuit de keuken en vooral een tuin die we bij kunnen houden.

Wat is er gebeurd? Connie schetste een ontwerp. Met haar collega’s haalde ze de tuin zo goed als leeg. Ze verzetten talloze kubus zwart en wit zand, ze legden twee splinternieuwe terrassen aan met onze oude tegels en ze vulden de nieuwe borders. Terwijl ze werkten, ontstonden nieuwe ideeën. Een buxushaagje hergebruiken hier, grote planten daar, een aangepaste pergola én een prominente plaats voor onze schommelbank.

Hoe is onze tuin geworden? Het gras is groen, zelfs na afloop van het ‘kindertuinvoetbalseizoen’. We hebben twee ruime terrassen. De schommelbank is een heerlijke derde vaste zitplek. De terrassen worden omgeven door mooie borders. De pergola, als poort naar de tuin, markeert samne met 3 hoge struiken het terras.

Hoe blij zijn wij na 1 jaar?
Kort na de aanleg heb je groene plantjes. Spannend, wat komt er tevoorschijn? Met veel plezier schoffelen we tussen de plantjes. Ze groeien snel, we zien de knoppen komen en daarna de bloemen. Steeds zien we weer iets nieuws, iedere keer op andere plekjes in de tuin. Vanuit de keuken zien we de vogels bij hun huisje. Daarachter het gras, ons kinderspeelparadijs. De terrassen gebruiken we intensief. Eerst voor de ochtendzon, dan voor de schaduw. De schommelbank is voor het wijntje aan het eind van de dag. Even bijpraten en genieten van onze tuin.

Familie den Hoed